अद्वैतशारदा

भामतीव्याख्या

अन्तराविज्ञानाधिकरणविषयः

व्याख्याः

अन्त­रा­वि­ज्ञा­न­म­नसी क्रमेण तल्लिङ्गादिति चेन्नाविशेषात् ।
तदेवं भावनोपयोगिनौ भूता­ना­मु­त्प­त्ति­प्र­लयौ विचार्य बुद्धी­न्द्रि­य­म­नसां क्रमं विचारयति । अत्र च विज्ञा­य­तेऽ­ने­नेति व्युत्पत्त्या विज्ञा­न­श­ब्दे­ने­न्द्रि­याणि च बुद्धिं च ब्रूते । तत्रैतेषां क्रमा­पे­क्षा­या­मा­त्मानं च भूतानि चान्तरा समा­म्ना­ना­त्ते­नैव पाठेन क्रमो नियम्यते । तस्मा­त्पू­र्वो­त्प­त्ति­क्र­म­भ­ङ्ग­प्र­सङ्गः । यत आत्मनः करणानि करणेभ्यश्च भूतानीति प्रतीयते, तस्मादात्मन आकाश इति भज्यते । अन्नमयमिति च मयडानन्दमय इतिवत्न विकारार्थ इति प्राप्तेऽ­भि­धी­यते विभ­क्त­त्वा­त्ता­व­न्म­नः­प्र­भृ­तीनां कार­णा­पे­क्षा­या­म­न्न­मयं मन इत्या­दि­लि­ङ्ग­श्र­व­णा­द­पे­क्षि­ता­र्थ­क­थ­नाय विकारार्थत्वमेव मयटो युक्तम् , इतरथा त्वन­पे­क्षि­त­मुक्तं भवेत् । नच तदपि घटते । नह्यन्नमयो यज्ञ इति­व­द­न्न­प्रा­चुर्यं मनसः सम्भवति । एवं चोद्भूतविकारा मन आदयो भूतानां पर­स्ता­दु­त्प­द्यन्त इति युक्तम् । प्रौढ­वा­दि­त­या­भ्यु­पे­त्याह

अथ त्वभौतिकानीति ।
भवत्वात्मन एव कर­णा­ना­मु­त्पत्तिः, न खल्वेतावता भूतैरात्मनो नोत्पत्तव्यम् । तथाच नोक्त­क्र­म­भ­ङ्ग­प्र­सङ्गः । विशिष्यते भिद्यते । भज्यत इति यावत् ॥ १५ ॥