आनन्दगिरिटीका (छान्दोग्य)
चतुर्थोऽध्यायः: चतुर्दशः खण्डः
अग्नीनां मिथो विसंवादं व्यावर्तयति –
ते पुनरिति ।
तथाऽप्यात्मविद्या श्रोतव्येत्याशङ्क्याऽऽह –
आत्मविद्येति ।
कथमाचार्योपदेशमन्तरेण भगवदुपदेशवशादेव मे विद्या फलवत्याचार्याद्धैव विद्या विदिता साधिष्ठमित्यादि हि प्रागुक्तमत आह –
आचार्यस्त्विति ॥१॥
अपनिहनुत इवेत्यत्रेवशब्दतात्पर्यं दर्शयति –
न चेति ।
उक्तमभिप्रायमाकाङ्क्षापूर्वकं विवृणोति –
कथमित्यादिना ।
काक्वा स्वरभङ्गेन भीतः सन्नुक्तवानस्फुटमिति यावत् ।
भीतिं शिष्यस्यापनयन्नाचार्यो ब्रूते –
किं नु सोम्येति ।
आचार्यवाक्यस्थमितिशब्दमनूद्य व्याचष्टे –
इत्येवमिति ।
पृष्टः सन्निति पूर्वेण सम्बन्धः ।
यस्मादग्निभिरुक्तमाचार्याय प्रतीकद्वारा शिष्यो निवेदितवांस्तस्मादाचार्यः प्राप्तः सावकाशमित्याह –
यत इति ।
कं ब्रह्म खं ब्रह्मेत्यादिना ब्रह्मापि तैरुक्तमित्याशङ्क्याऽऽह –
न ब्रह्मेति ।
कथं तर्हि साकल्येन ब्रह्म ज्ञातव्यमित्यत आह –
अहं त्विति ।
ब्रह्मज्ञाने किं स्यादित्याशङ्क्याऽऽह –
शृण्विति ॥२ – ३॥
इति श्रीमदानन्दगिरिटीकायां चतुर्थाध्यायस्य चतुर्दशः खण्डः ॥