अद्वैतशारदा

आनन्दगिरिटीका (छान्दोग्य)

अष्टमोऽध्यायः: चतुर्थः खण्डः

वाक्या­न्त­र­मा­दत्ते –
अथेति ।

तस्य तात्पर्यमाह –
उक्तलक्षण इति ।
प्रकारान्तरेण स्तुति­प्रा­र­म्भार्थो वाक्य­स्थोऽ­थ­शब्दः ।

किमिति स्तुति­रि­त्य­पे­क्षायां स्तुत्ये ब्रह्मण्याधारे ब्रह्म­च­र्या­ख्यस्य साधनस्य सम्ब­न्ध­वि­धा­ना­र्थ­मि­त्याह –
ब्रह्मचर्येति ।

यथा मृदादिमयः सेतु­र्व्य­व­स्था­हे­तु­र­स्येदं क्षेत्रमिति तथाऽयमपि व्यव­स्था­हे­तु­रि­त्याह –
सेतुरिवेति ।

सेतुत्वं साधयति –
विधृतिरिति ।

विधा­र­क­त्व­मु­प­पा­द­यति –
अनेनेति ।
वर्णा­श्र­मा­दी­त्या­दि­शब्दो वयोवस्थाविषयः । फला­दी­त्या­दि­श­ब्दस्तु तद­वा­न्त­र­जा­ती­य­वि­षयः । कर्त्र­नु­रू­प­क्रि­या­दि­भे­द­वि­ष­य­नि­यमः सह वर्णा­दि­व्य­व­स्था­प­यता परमेश्वरेण सर्वं जगद्विधृतमिति सम्बन्धः ।

अन्व­य­मु­खे­नो­क्त­मेव व्यति­रे­क­मु­खे­नाऽऽह –
अध्रियमाणं हीति ।

उक्तमेवार्थं प्रश्नपूर्वकं विशदयति –
किम­र्थ­मि­त्या­दिना ।

नैतमिति प्रतीकग्रहणं यत्तद्व्याचष्टे –
सेतुमित्यादिना ।

तदेव वैध­र्म्य­दृ­ष्टा­न्तेन स्पष्टयति –
यथेत्यादिना ।

परमात्मनो न काल­प­रि­च्छे­द्य­ते­त्य­त्राऽऽ­थ­र्व­ण­श्रुतिं प्रमाणयति –
यस्मादिति ।

तरतीति तर­ते­र­ति­क्र­म­णार्थो नाऽऽत्मनि सम्भवतीत्यत्र हेतुमाह –
कारणं हीति ।

कार्यस्य कारणातिक्रमणं माभूत् अहो­रा­त्रा­दे­स्त्वा­त्मा­ति­क्र­मणं किं न स्यादि­त्या­श­ङ्क्याऽऽह –
अहोरात्रादि चेति ।

तर­ते­र­ति­क्र­म­णा­र्थ­त्व­म­ङ्गी­कृ­त्यापि निषेधे हेतुमाह –
अन्येनेति ।

तर­ति­वा­क्य­स्या­प­ह­त­पा­प्मा­दि­वा­क्येन पौन­रु­क्त्य­मा­शङ्क्य परिहरति –
यद्यपीति ।

विशे­ष­णा­ना­मा­न­न्त्या­त्प्र­त्येकं प्रति­षे­ध­व­च­ना­स­म्भ­व­म­भि­प्रे­त्याऽऽह –
अहोरात्राद्या हीति ।

पाप्म­का­र्या­णा­मा­त्मा­न­म­प्रा­प्यैव निवृत्तौ हेतुमाह –
अपहतेति ॥१॥

यथो­क्त­से­तु­प्राप्तौ फलितमाह –
यस्मादिति ।

स्वाभा­वि­क­म­स्या­न­र्थ­त्व­मि­त्या­श­ङ्क्याऽऽह –
देहवत्त्व इति ।
विद्धो दुःखादिसम्बन्धी ।

इत­श्चाऽऽ­त्म­से­तो­रस्ति महा­भा­ग­धे­य­त्व­मि­त्याह –
किंचेति ।

कथं सर्वमपि तमोरूपमहरेव विदुषः स्यान्नहि विद्ययाऽपि विरुद्धोऽर्थः सिद्ध्य­ती­त्या­श­ङ्क्याऽऽह –
विज्ञप्तीति ।

तत्र हेतुमाह –
सकृदिति ।
ब्रह्म­ल­क्ष­णोऽ­वेद्यो लोकः स्वप्र­का­श­चि­दे­क­तानो यतोऽ­व­ति­ष्ठ­तेऽ­त­स्त­द्रू­प­त्वा­द्वि­दुषो यथो­क्त­रू­प­त्व­म­वि­रु­द्ध­मि­त्यर्थः ॥२॥

विद्याफले यथोक्तरीत्या व्यवस्थिते सत्येतत्फलं विद्यावत्त्वेन केषां सिद्ध्य­ती­त्या­श­ङ्क्याऽऽह –
तत्रेति ।
ब्रह्मचर्यवतां विद्याद्वारा ब्रह्माख्यो लोकः फलतीत्यर्थः ।

तेषा­मे­वे­त्ये­व­का­र­द्यो­ति­त­म­र्थ­माह –
नान्येषामिति ।
ब्रह्मविदामपीति वाङ्मा­त्र­ब्र­ह्म­वि­त्त्व­मु­च्यते । तेषां ब्रह्मचर्यवतां ब्रह्मविदामिति यावत् ।

ब्रह्म­च­र्य­सा­ध­न­व­ता­मेव ब्रह्मवित्त्वेन ब्रह्माख्या लोको भवतीति स्थिते फलितमाह –
तस्मादिति ।
साधनं ब्रह्म­वि­द्या­या­मिति शेषः । ब्रह्मविदामिति भाविनीं वृत्ति­मा­श्रि­त्यो­क्तम् ॥३॥
॥ इति श्रीम­दा­न­न्द­गि­रि­टी­का­या­म­ष्ट­मा­ध्या­यस्य चतुर्थः खण्डः ॥